Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
Soru: Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) 
Efendimiz’in, Habeşistan’dan dönüşü Hayber’in fethine tevafuk eden Hazreti 
Cafer’i karşısında görünce, “Hayber’in fethine mi sevineyim, Cafer’in gelişine 
mi?” deyişini nasıl anlamalıyız? Bu nebevî sevinç, Hazreti Cafer’in şahsıyla mı, 
yoksa Peygamber Efendimiz’in bütün ashâbına karşı sevgi ve iştiyakıyla mı 
alâkalıydı? Kubâ mescidi ve Uhud gibi mübarek mekanları sık sık ziyaret etmesi 
de Allah Rasûlü’nün Ashâb-ı Kirâm’a karşı vefasının bir tezahürü olarak 
değerlendirilebilir mi? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 40px"> 
-Cafer b. Ebi Tâlib, Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz’in 
amcasının oğludur. Yaş itibarıyla kardeşi Hazreti Ali’den daha büyüktür. İlkler 
arasında müslüman olmuş ve hanımı Esma binti Üveys ile birlikte Habeşistan’a 
hicret etmiştir. (01.14) -Mute gazvesinde şehit olan Hazreti Cafer’in iki 
kolunun da kesilmesi üzerine, Allah Rasûlü Cennet’te ona iki kanat takıldığını 
haber vererek şöyle buyurmuştur: “Cafer’i, Cennet’te meleklerle birlikte uçarken 
gördüm.” İnsanlığın İftihar Tablosu’nun bu beyanından sonra bu kutlu sahabiye 
“Cennet’te uçup duran Cafer” anlamında “Cafer-i Tayyâr” lakabı verilmiştir. 
(01.25) -Hazreti Cafer dünyada hiç gülmeyen adanmış ruhlardan biridir. 
İslam’ın ilk senelerindeki çilelerden nasibini almış, senelerce Habeşistan’da 
gurbete katlanmış; Medine’ye Allah Rasûlü’nün yanına döndükten bir sene sonra da 
Mute’de şehadet şerbeti içmiştir. (03.35) -Hayber’in fethi esnasında 
Cafer b. Ebî Tâlib başkanlığındaki Habeşistan muhacirleri çıkıp gelmişlerdi. 
Rasûl-ü Ekrem Efendimiz, bundan o derece memnun olmuştu ki, “Bilmem ki, bu iki 
şeyden hangisiyle sevineyim; Hayber’in fethiyle mi, yoksa Cafer’in gelişiyle 
mi?..” buyurmuştu. (04.30) -Şam-Medine yolu üzerinde Medine’nin 150 
kilometre kuzeyinde bulunan Hayber, Yahûdilerden mütemerrid bir güruhun 
müşriklerle ittifak etmeleri ve müslümanlar aleyhine sürekli komplolar kurmaları 
neticesinde bir çıyan yuvası haline gelince, Hicret’in 7. senesinde 
fethedilmiştir. (05.00) -Allah Rasûlü bütün ashâbına sahip çıkar ve 
hepsini görüp gözetirdi. Onun bu güzel hasleti Ehlullah’a da sirayet etmiş ve 
zamanla bütün Hak dostlarının şiarı haline gelmişti. Şu kadar var ki, Şefkat 
Peygamberi’nin sevgi ve merhametinin herkesi kuşattığı kabul edilmelidir, ama 
Hazreti Cafer ve Hazreti Fatıma gibi özel teveccühe mazhar kimselerin 
hususiyetleri de görmezlikten gelinmemelidir. (08.00) -Kubâ Mescidi, 
Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz’in Hicret esnâsında binâ 
ettiği ve içinde ashabıyla birlikte namaz kıldığı, İslâm’ın ilk mescididir. 
Allah Rasûlü’nün, hemen her cumartesi Kubâ’yı ziyaret edişi, O’nun ashâbına ve 
hatıralarına karşı vefasının tezahürleri arasında sayılabilir. 
(14.06) -Müşfik Nebî, kadim bir dostunu ziyaret eder gibi zaman zaman 
Uhud’a da giderdi. Aslında, bu ziyaretleri oradaki vefa kahramanlarına karşı 
vefa ve sadâkatinin de ifadesiydi. (16.47) -İnsanlığın İftihar Tablosu, 
bu davranışlarıyla bize dostlarımızın elemlerini ve sevinçlerini paylaşmamızı 
talim buyuruyor; yaşatmak için yaşama ufkunu gösteriyor. (20.05) -Vatan 
hasretini bana sorun!.. Sorun ki, size günümüzün fedakâr ruhlarındaki 
beklentisizliği ve adanmışlığı anlatayım!.. (23.20) </blockquote>
</div>

Cafer-i Tayyâr ve Efendimiz Nezdinde Dostlarının Kıymeti