Bunun için de, idari konum açısından en aşağıdan en yukarıya, hiç kimse mânen beslenme konusunda boş bırakılmamalıdır. İnsanlar, İslâmî, insanî ve evrensel ahlâkî disiplinler çerçevesinde sürekli rehabilite edilmeli ve bir “insan” olarak yetişmelerine yardımcı olunmalıdır. Şayet mânen beslenmez de başıboş bırakılırlarsa, boşluğa düşer, kopup giderler. Bir kere de koparlarsa hep “ben, ben” der gezer dururlar. Kendilerini mahvedecek bir kopukluk içinde yaşar, hakiki dost ve yakınlarını kaybederler, akıbetinde de benliklerinin dar mahpesinde hayatlarını tüketirler.

46 İbn Sa’d, et-Tabakâtü’l-kübrâ, 3/319-320.

47 Bkz.: Müslim, birr 136; Ebû Dâvûd, libâs 26.

48 Bkz.: Bediüzzaman, Lem’alar s.192 (Yirminci Lem’a, Birinci Nokta).