كُلِّ ¹ tâmimi ifade eden bir edattır. Burada ifade ettiği tâmimden hiçbir şeyin, hiçbir ferdin tahsisi ve daire-i şümulünden ihracı yoktur. Bu itibarla

مَا مِنْ عَامٍّ اِلاَّ وَقَدْ خُصَّ مِنْهُ الْبَعْضُ ² olan kaide-i külliyeyi tahsis ediyor. Çünkü kendisi bu kaidenin şümulünden hariç kalmıştır.

شَىْءٍ ³ Bu kelime vacip, mümkin, mümtenie şâmildir.

عَلِيمٌ ⁴ Yani, zâtı ile ilim arasında zarurî, lüzumî sübut vardır.