جَمِيعًا ¹ arzdaki bazı eşyanın abes ve faidesiz olduklarına ait evhamı def etmek içindir.

﴾ ثُمَّ اسْتَوٰى ² ﴿ 'daki ثُمَّ ³ arzın hilkatiyle semavatın tesviyesi arasındaki Cenâb-ı Hakkın ef'al ve şuunatının silsilesine işarettir. Ve keza, beşere menfaat hususunda, semavatın tesviyesi arzın hilkatinden rütbece uzak olduğuna delâlet eder.

İcâz ve ihtisar için, اَرَادَ اَنْ يُسَوِّىَ ⁴ yerinde اِسْتَوٰى ⁵ denilmiştir. اِسْتَوٰى kelimesinin istimali, burada mecazdır. Yani, hedefe kastını hasredip sağa sola bakmayanlar gibi, semavatın tesviyesini irade etmiştir.

﴾ اِلَى السَّمَۤاءِ ⁶ ﴿ Bu semadan maksat, semavatın maddesi olan buhardır.

﴾ فَسَوّٰيهُنَّ ⁷ ﴿ 'deki ف tefrîi ifade ettiğine nazaran, tesviyenin istivâya bağlanması, فَيَكُونُ ⁸ 'nün كُنْ ⁹ emrine veya kudretin taallûku iradenin taallûkuna veya kazânın kadere olan terettüplerine benziyor. Ve tâkibi ifade ettiğine göre, mukadder bazı fiilere imadır.

Takdir-i kelâm, نَوَّعَهَا وَنَظَّمَهَا وَدَبَّرَ اْلاَمْرَ بَيْنَهَا فَسَوّٰيهُنَّ ilâ âhir, 'den ibarettir.