olan belâgatinin bir örneğini, tek bir sûrenin benzerini getirmekten çekinmeleri.. şimdiye kadar gelen ve onunla boy ölçüşerek şöhret kazanmak isteyen meşhur belâgat sahiplerinin ve dâhi âlimlerin, Kur’an’ın hiçbir i’caz yönüne karşı çıkamamaları ve aciz bir şekilde susmaları, onun mucize olduğuna ve insan gücünü aştığına bir imzadır.

Evet, bir sözün kıymeti, yüksekliği ve belâgati, “Kimden gelmiş, kime ve niçin gelmiş?” sorusuyla ortaya çıkar. Bu noktadan Kur’an’ın eşi benzeri olamaz ve ona yetişilemez. Çünkü Kur’an, bütün âlemlerin Rabbinin ve Hâlıkının hitabı.. içinde hiçbir şekilde taklidi ve yapmacıklığı hissettirecek bir emare bulunmayan bir konuşmasıdır. Bütün insanlar, hatta bütün mahlûkat adına gönderilmiş, insanlığın en meşhur ve nam sahibi muhatabı olan zâtın imanının kuvveti ve enginliğiyle koca İslamiyet’i süzüp sahibini “Kâb-ı Kavseyn”⁷⁶ makamına çıkaran; Samed Yaratıcıya muhatap olma mazhariyetiyle indirilen.. iki cihan saadetine dair ve kâinatın yaratılışının neticelerine, ondaki rabbanî maksatlara ait meseleleri, o muhatabın bütün İslam hakikatlerini taşıyan en yüksek ve en geniş olan imanını beyan ve izah eden.. koca kâinatın her tarafını bir harita, bir saat, bir ev gibi gösterip çevirerek onların sanatkârını tavrıyla ifade eden ve öğreten Kur’an-ı Mucizü’l Beyan’ın benzerini getirmek elbette mümkün değildir ve i’caz derecesine yetişilmez.

Hem Kur’an’ı tefsir eden ve bir kısmı otuz kırk, hatta yetmiş ciltlik birer tefsir yazan yüksek zekâlı, hakikatleri inceden inceye tetkik eden binlerce derin âlimin senet ve delilleriyle bildirdikleri, Kur’an’daki hadsiz meziyetleri, nükteleri, hususiyetleri, sırları, yüce mânâları ve gayba dair her çeşit, sayısız haberi göstermeleri ve ispat etmeleri.. bilhassa Risale-i Nur’un yüz otuz kitabının her birinin, Kur’an’ın bir meziyetini, bir nüktesini kesin delillerle ispatlaması.. ve bilhassa Kur’an’ın Mucizeleri Risalesi (Yirmi Beşinci Söz), tren ve uçak gibi medeniyet harikalarından birçok şeyi Kur’an’dan delilleriyle çıkaran Yirminci Söz’ün İkinci Makamı, hem Risale-i Nur’a hem elektriğe imâda bulunan ayetlerin işaretlerini bildiren “Kur’an’ın İşaretleri” isimli Birinci Şuâ, Kur’an harflerinin ne kadar muntazam, esrarlı ve mânâlı olduğunu gösteren